Logopedia Klinikoa

Logopedia lan-eremu zabala duen lanbide bat da, eta hainbat modutan sailka daiteke. Modu erraz bat da osasun-arloan eta hezkuntza-arloan banatzea.

Osasun adarra, edo arlo klinikoa, arazo medikoek dakartzaten zailtasunei aurre egiteko ardura izanen luke, logopediatik landu litekeen arazoren bat eragiten badute. Hau da, logopedia klinikoak goi-mailako beste arazo batzuen sintomatologia aurrez aurre jartzen du, eta, beraz, pazienteak lehenago beste profesional batengana jo du (neurologoa, otorrinoa, dentista…), eta hark deribatutako edo gomendatutako logopediara jotzen du.

Adibidez, ahotsaren zailtasunak edo ahozkoak ez diren funtzioetako aldaketak (murtxikatzea, irenstea) logopedia klinikoa dira beti. Pertsona batek gero eta maizago galtzen du ahotsa, eta gertaera horiek gero eta gehiago irauten dute. Otorrinoarekin hitzordua eskatuko du ahots-kordak ikus ditzan (laringoskopia bidez), eta arazo horretarako bide terapeutikoa zein den erabakiko du: atsedena, ebakuntza kirurgikoa edo tratamendu logopedikoa. Une horretan, pertsona logopediara joango da, otorrinoak hala uste badu, eta tratamendua hasiko du. Horren beste adibide bat dentistarengana joaten den haurra da, eta hark okerreko hozkada bat sumatzen du, mingainak irensketa txar baten ondorioz hortzen gainean egiten duen bultzadagatik. Hozkada txar horrek ortodontzia beharko du ziur aski, baina ez da nahikoa izango hortzen kokapena aldatzea, gaizki irensten jarraitzen badu; beharrezkoa izango da haurraren irensteko modua aldatzea, eta, beraz, dentistak logopediara bideratuko du.

Hizkuntzaren eta hizketaren alorrean, berriz, desberdintasun hau dago: zailtasun horiek
ebolutiboak diren edo atzean funts organikoa dagoen, eta, batez ere, ematen diren bizi-etapan; hau da, pertsona garapen betean dagoen eta eskolatuta dagoen edo pertsona heldua den. Hizkeraren eta hizketa klinikoaren alterazioak, kalte zerebralak, tumoreak, malformazioak… izango lirateke. Adibidez, iktus bat izan ondoren, esaten zaiona ulertu gabe edo hitzak artikulatu gabe esnatzen den norbaiten kasua; edo tumore bat erauzteko kirurgia baten ondoren mingainaren parte bat galtzen duen edo ahozko funtzioez arduratzen den nerbioen bat ebakitzen dute eta hitz egin edo irentsi ezin duen norbaiten kasua.

Zailtasun batzuk bi eremuetatik ikus daitezke; esate baterako, komunikazioa behar bezala
garatzen ari den arazo medikoren bat duten haurrak (erbi-ezpaina duten haurrak, garun-paralisia, gorreria…). Kasu horietan, diziplina arteko lana ezinbestekoa da; hala ere, nire ustez, ikuspegiak hezkuntzakoa izan behar du klinikoa baino.

Euskadin, Osakidetzak diruz laguntzen ditu arazo klinikoak. Logopeda batzuek ospitaleetan lan egiten dute (batez ere Bizkaian, neurri txikiagoan Gipuzkoan eta horietako pare bat Araban); hala ere, kabinete pribatuekin akordio bat dago euskal osasun-sistemak berak bideratutako pazienteak tratatzeko.